*เรื่องเล่า
2008-08-17
มีพ่อลูกคู่นึง..
แต่ลูกไปเรียนอยู่ กทม ส่วนพ่ออยู่บ้านนอก
นานๆทีลูกถึงจะกลับมาเยี่ยมที
ทุกๆวันพ่อจะออกไปรอลูกที่ใต้ต้นไม้
นั่งรอแล้วรอเล่า ..
แล้ววันนั้น..ลูกก็กลับมาเยี่ยมพ่อ
ซึ่งเมื่อพ่อได้เหนลูกก้ดีใจมาก แต่โชคไม่ดี
ที่พ่อเปนต้อกระจกทำให้เหนอะไรได้ไม่ชัด
เท่าไหร่นัก พ่อมองออกไปที่ทุ่งนา
แล้วถามลูกว่า "นั่นๆ มันตัวอะไรน่ะลูก"
ลูกตอบว่า "อ๋อ ก้ควายไงพ่อ"
พ่อก้ถามต่ออีก "ลูก..นั่นตัวอะไร"
"ไหน ก้ควายไงพ่อ" พ่อถามต่ออีก
"ลูกๆ..นั่นมันตัวอะไรน่ะ" ครั้งนี้ลูกตะวาดตอบ
ด้วยความโมโห "ก้บอกว่าควายไงพ่อ แค่นี้มองไม่เหนหรอไง!!!"
เมื่อพ่อได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า
"ก้พ่อมองไม่เหน พ่อเปนต้อกระจก"
"ลูกจำได้ไหม..ตอนเดกๆลูกถามพ่อด้วยคำถามซ้ำๆแบบนี้20กว่ารอบต่อวัน"
"พ่อก้ไม่เคยตะวาด ไม่เคยเบื่อที่จะตอบลูกเลย"
"แต่ตอนนี้..พ่อถามลูกแค่สามครั้ง ลูกกลับตวาดพ่อ"
-จบ-
กูจำที่เค้าเล่ามาอ้ะ
เขียนผิดๆถูกๆ แต่เท่าที่จำได้ก้ประมานนี้..
อ่านแล้วสะเทือนใจบ้างมั้ย?
กูรู้สึกว่า ไอ้ลูกคนนั้นมันเหมือนกูเลย 55
: (
กลับไปคิด กลับไปทำใหม่ให้ดีกว่านี้
กับ พ่อแม่*
